Chorujący na raka pacjent wychwala terapię zajęciową

W 2013 r. u 51-letniego Paula zadiagnozowaną bialaczkę plazmocytową (ang. plasma cell leukemia – PCL). Mężczyzna zaczął szukać leczenia, które mogłoby pomóc i odwiedził wiele szpitali. Niedawno został przyjęty do St George’s University Hospital, gdzie spojrzał na sytuację z zupełnie innej perspektywy. Zanim przyjęto go na oddział, gdzie brał udział w terapii zajęciowej, miał wrażenie, że stracił kontrolę nad swoim życiem, a szczególnie własnym ciałem. Dzięki terapii zajęciowej odzyskał pewność siebie i dowiedział się, że nie jest jedyną osobą w tak trudnej sytuacji. Meghan White, terapeutka zajęciowa, która pracowała z Paulem, zdefiniowała terapię zajęciową jako sposób na przywrócenie pacjentom możliwości wykonywania codziennych zadań. Jest to sposób na zwiększenie ich pewności siebie poprzez nauczenie ich technik, które zwiększą ich niezależność i przygotują do życia po wypisie ze szpitala.

Podczas ostatniego pobytu w St George’s Hospital Paul przeszedł wiele badań. Największą satysfakcję i efekty przyniosła mu właśnie terapia zajęciowa. Mężczyzna przyznał, że początkowo nie był przekonany do tej metody, gdyż bardziej skuteczne wydawały mu się kroplówki, przeszczepy, badania krwi czy skany.

Choroba Paula powoduje stopniowy zanik możliwości przesyłania sygnałów z mózgu do poszczególnych części ciała. Z tego powodu Paul odczuł utratę siły i koordynacji oraz doświadczył trudności w wykonywaniu prostych codziennych zadań. Pojawił się również silny ból w dłoniach.

Plan leczenia Paula obejmował terapię zajęciową, która polegała na powtarzaniu ćwiczeń fizycznych w celu przywrócenia możliwości poruszania rękami. Paul porównał stosowane metody do tego, co widział w filmie Karate Kid. Terapia zajęciowa wymaga czasu i skupienia. Po pewnym czasie specjalnie zaprojektowane ćwiczenia pomagają odzyskać kontrolę nad dłońmi, ramionami i palcami. Ludzie używają rąk do wykonywania prawie każdej codziennej czynności. Gdy dłonie nie są używane wystarczająco często, przestają być sprawne. Mogą stać się sztywne, a w niektórych przypadkach wystarczy zaledwie kilka tygodni, aby doszło do paraliżu. Właśnie dlatego lekarze namawiają swoich pacjentów, aby szybko zaczęli używać rąk po operacjach.

Paul przyznał również, że kluczowym elementem terapii zajęciowej i rehabilitacji jest terapeuta. Przyznał, że terapeutka zajęciowa Meghan White była ogromnym wsparciem i dzieliła się z nim pozytywną energią, aby pomóc w terapii.

W Unique Access Medical oferujemy skuteczne i całkowicie bezpieczne metody leczenia wielu chorób. Zintegrowane podejście do leczenia pozwala nam osiągać doskonałe wyniki. Zawsze wspieramy naszych pacjentów, aby mogli się cieszyć lepszą jakością życia.

terapia zajęciowa z Unique Access Medical

Podczas terapii zajęciowej motywuje się pacjenta do angażowania w codzienne czynności. Terapia ma na celu poprawę zdrowia i dobrego samopoczucia oraz zwiększenie niezależności, aby pacjent w codziennym życiu w pełni wykorzystywał swój potencjał. Wiele osób czerpie korzyści z takiej formy terapii. Stosuje się ją u niepełnosprawnych dzieci (z autyzmem, trudnościami w uczeniu się, opóźnieniami rozwojowymi lub innymi chorobami wpływającymi na funkcje neurologiczne), osób z urazami rdzenia kręgowego, które cierpią na paraliż; u osób starszych oraz u osób, u których zdiagnozowano choroby neurodegeneracyjne, takie jak SLA, ataksja czy stwardnienie rozsiane.

Praca terapeuty zajęciowego może się wydawać prosta. W rzeczywistości procedury i techniki opisane w podręcznikach są bardzo trudne do zastosowania w praktyce. Zajęcia muszą być dopasowywane do indywidualnych potrzeb każdego pacjenta i koncentrować się na określonych częściach ciała. Przykładowo może to być rękodzieło, (składanie papieru lub modelowanie gliny), ćwiczenia angażujące mięśnie (rzucanie piłką lub żonglowanie), ćwiczenia wspomagające mówienie i połykanie, a nawet ćwiczenia wspomagające rozwój umysłowy. Wszystkie te techniki wymagają ogromnej wytrwałości ze strony zarówno terapeuty, jak i pacjenta. Osiągnięcie maksymalnych korzyści wymaga zaangażowania, więc osoba prowadząca musi wybierać ciekawe sposoby wykonywania ćwiczeń.

Terapeuci zajęciowi muszą mieć również pewność, że wszystkie ćwiczenia są w pełni bezpieczne dla pacjenta. Jeśli istnieje najmniejsza szansa na wypadek, metoda jest eliminowana. Ważne jest również indywidualne podejście oraz zaskarbienie sobie zaufania pacjenta. Poza fizycznymi ograniczeniami, większość chorób wpływa również na stan psychiczny pacjenta, więc ważne jest stworzenie bezpiecznego środowiska, które pozwala odpocząć i czuć się komfortowo. Zadanie to może okazać się trudne ze względu na odmienne potrzeby i preferencje każdej osoby, więc zawód ten wymaga ogromnej empatii i uczenia się przez całe życie.

Praca terapeuty zajęciowego jest ciężka, ale satysfakcjonująca. Leczeni przez nas pacjenci cierpią na różne choroby, ale praktycznie w każdym przypadku terapia zajęciowa przyniosła pozytywne efekty. Przełożyło się to na lepsze mówienie i połykanie, wykonywanie czynności zawodowych w bardziej naturalny sposób oraz odzyskanie niektórych funkcji motorycznych, mimo że w wielu przypadkach negatywne zmiany były uznawane za nieodwracalne. Uważamy, że praca terapeuty zajęciowego i dawanie ludziom szansy na odzyskanie normalnego życia jest powodem do wielkiej dumy.